Załącznik mapowy do wniosku o poszukiwania

Mapa to załącznik, po którym urzędnik od razu widzi, gdzie chcesz szukać. Nieczytelna, w złej skali albo z niewłaściwego źródła kończy się wezwaniem do uzupełnienia.

Jaka mapa jest wymagana

Do wniosku dołączasz mapę topograficzną w skali 1:10 000 lub większej albo prezentację kartograficzną bazy danych obiektów topograficznych BDOT10k, z zaznaczonym obszarem poszukiwań (§ 10 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia z 2 sierpnia 2018 r.). Wystarczy jeden egzemplarz. Na tej podstawie konserwator przygotowuje załącznik do pozwolenia i może wyznaczyć na nim strefy, w których poszukiwania są zabronione.

Skąd wziąć podkład

Wytyczne Generalnego Konserwatora Zabytków z 2021 r. wymagają, żeby mapa pochodziła ze źródła dopuszczonego do użytku w postępowaniu administracyjnym. Wydruk z przeglądarki map oznaczonej jako materiał wyłącznie poglądowy, na przykład z geoportal.gov.pl albo bdl.lasy.gov.pl, według wytycznych się nie nadaje.

• Dane z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego: mapa topograficzna albo dane BDOT10k, które można bezpłatnie pobrać z geoportalu krajowego i opracować w programie GIS.
• Mapa z zasobu prowadzonego przez starostę albo przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii.
• Część urzędów wprost dopuszcza mapy opracowane przez wnioskodawcę w programach GIS z legalnych źródeł, na przykład lubuski konserwator.

Przeglądarki map, takie jak geoportal krajowy, geoportale powiatowe czy Bank Danych o Lasach, przydadzą się do ustalenia numerów działek i oddziałów leśnych, ale nie jako sam załącznik.

Co musi być widoczne

Według wytycznych mapa ma być czytelna, mieć legendę i skalę, a obszar poszukiwań i obszary z niego wyłączone muszą być oznaczone precyzyjnie. W praktyce warto zadbać o:

1. granicę obszaru poszukiwań, wyraźnie obrysowaną,
2. numery działek ewidencyjnych objętych wnioskiem,
3. nazwę obrębu i gminy,
4. skalę i podziałkę liniową,
5. strzałkę północy,
6. nazwy miejscowości i punkty orientacyjne: drogę, ciek, granicę lasu,
7. legendę.

Współrzędne czy numery działek

Przepis daje wybór. Możesz wskazać miejsce współrzędnymi geodezyjnymi lub geograficznymi punktów załamania granic obszaru z dokładnością do jednej setnej sekundy albo podać nazwę lub numer obrębu ewidencyjnego z numerami działek. Dla większości poszukiwań lądowych prostsze są działki, bo są jednoznaczne i łatwe do sprawdzenia przez urzędnika.

Współrzędne przydają się przy obszarach, które nie pokrywają się z granicami działek, na przykład na plaży. Dokładność w sekundach oznacza współrzędne kątowe (szerokość i długość geograficzną), na przykład w układzie WGS 84, a nie płaskie współrzędne w metrach. Napisz, w jakim układzie je podajesz. Na polskich obszarach morskich podaje się współrzędne naniesione na morską mapę nawigacyjną.

Kilka arkuszy zamiast jednego

Gdy działki leżą daleko od siebie, jedna mapa w wymaganej skali obejmie albo za mało, albo będzie nieczytelna. Wtedy przygotowujesz kilka arkuszy: mapę przeglądową z całością i arkusze szczegółowe dla każdego fragmentu. Ponumeruj je i opisz, do którego wniosku należą.

Format i wydruk

• PDF w rozdzielczości pozwalającej odczytać numery działek po wydruku,
• nazwa pliku z nazwiskiem wnioskodawcy albo znakiem sprawy,
• przy wersji papierowej wydruk kolorowy, bo obrys na czarno-białej mapie ginie.

Stan prawny: wrzesień 2026. Artykuł ma charakter informacyjny i nie zastępuje porady prawnej. Część urzędów publikuje własne wytyczne do załącznika mapowego, sprawdź BIP właściwego konserwatora.